Ścieżka Spławy - Poleski Park Narodowy

Bardzo lubię ten szlak, byłam wielokrotnie, także zimą, ale nie przy takich opadach śniegu. Przez pewien czas ścieżka przyrodnicza Spławy była w remoncie, więc niedostępna. Niedawno ponownie ją udostępniono. Po ścieżce zazwyczaj chodzę "pod prąd" czyli zaczynam od kapliczki z czasów carskich w Starym Załuczu, kończę  przy znaku początku ścieżki przy szosie, pokonując łącznie wg aplikacji sportaktiv 8020 m. Idzie ze mną pies:) Temperatura minus 6.

W Starym Załuczu mieszka około 100 osób. Szczególnie zimą widać, ile domów jest faktycznie zamieszkałych, a ile to letniska. Mam wrażenie, że pół na pół. Nazwa Załucze może wywodzić się od położenia wsi za jeziorem Łukie lub też od powiedzenia „za łąką”, gdyż „łuka” niegdyś oznaczała „łąkę”. Nazwa Załukie pojawiała się już w XVI wieku, dla określenia borów i lasów znajdujących się za  jeziorem.

23 lutego 1944 roku we wsi Załucze Stare zostali zamordowani przez sowieckich partyzantów pod dowództwem Wołodimira Mojsenko ps. „Wołodia” ze zgrupowania płk. Iwana Banowa „Czornego”, komendant Obwodu AK Włodawa kpt. Józef Millert „Sęp”, jego adiutant ppor. rez. Józef Majewski „Jotem” i żołnierz ochrony st. strzelec Józef Pasoń „Słowik”.

„Sto, może dwieście lat temu, a może jeszcze dawniej, we wsi, idąc w kierunku Zawadówki, gdzie dzisiaj rosną dwa srebrne świerki, stała biedna chatka, w której mieszkał stary biedny chłop, co zwał się Bornus. Zawsze narzekał, że to bieda we wsi, na polu nic się nie rodzi, a nawet jak się urodzi, to albo susza albo burze i pioruny zniszczą plony, a w chacie zawsze bieda i gdyby ktoś dał mu pieniądze, to nawet oddałby diabłu dusze. Raz w nocy przyszedł do niego jakiś nieznajomy pan i obiecał dać mu tyle złota, ile zdoła podnieść, w zamian za podpisanie cyrografu na jego duszę. Bornus ochoczo się zgodził, cyrograf podpisał i obiecane złoto otrzymał. Lecz tak jak był biedny, dalej był biedny, bo szkoda było mu tego złota ruszyć. Zakopał złoto na moczarach, w stawie lub w biegnącym nieopodal głębokim rowie, na którym był drewniany mostek, w tylko sobie znanym miejscu. Niedługo potem jeszcze pożył, bo w zimie zmarł, a diabeł zabrał jego duszę. I od tej pory na tym moście straszyło. Zawsze przed godziną dwunastą w nocy, na moście stał jakiś pan w czarnym płaszczu lub we fraku, w kapeluszu na głowie i pilnował ukrytego skarbu. Często przechodzący nocą ludzie go wdzieli, lecz on nikogo nie zaczepiał. Dopiero jak ktoś zauważył, że zamiast butów miał kopyta, strach objął całą okolice. Wiedziano wtedy, że to diabeł strzegący zakopanego złota. Często mamiło ludzi, w tej okolicy. Zdarzało się, że taki nocny podróżny całą noc błąkał się, chodząc w koło, aby o wschodzie słońca, stwierdzić, że pomimo całonocnego błądzenia, jest w tym samym miejscu skąd wyszedł. Taki stan rzeczy, szerzący grozę wśród mieszkańców okolicznych wsi, trwał dosyć długo dopóty, dopóki dziedzic Ulasiński, po zakupie Jeziora Łukie z okolicznymi bagnami i moczarami, postawił krzyże na granicach swojego majątku. Jeden z tych krzyży postawił przy mostku, w miejscu nawiedzanym przez strzegącego skarbów Bornusa diabła. Od tej pory już go nie spotykano, a złoto do dnia dzisiejszego leży gdzieś zakopane na bagnach.".

źródło legendy: Przewodnik turystyczny, Urszulin 2012

 

 

W lesie na początku szlaku widać mnóstwo zwierzęcych śladów - sądząc po wielkości raciczek, chodzą tędy stada saren.

 

Tędy szło jakieś większe zwierzę, zapewne łoś.

 

Odnowione zostały mostki, a ścieżka przez bagna została poszerzona tak, aby mogły po niej jeździć wózki inwalidzkie i dziecięce. Na razie trasa jest zasypana, dostępna dla pieszych.

A tu buszowały dziki.

 

Wiata turystyczna przy szlaku w okolicach jeziora Łukie.

Jezioro Łukie jest w całości zamarznięte, to największe jezioro na terenie Parku.

Panna obrażona: "Ja jeszcze nie chcę do domu, jeszcze nie powąchałam wszystkiego!"

A jednak pojechałyśmy:) Po drodze mogłam obserwować przepiękny zachód słońca oraz siedem dużych stad saren żerujących na polach. Niestety, pobocza są tak wysoko zasypane śniegiem, że nie było szansy zatrzymać się i uwiecznić dla potomnych:) Ale co zobaczyłam, to moje:)