Do Pontevedry dotarłam po południu. Pogoda bardzo się poprawiła, zaświeciło słońce i od razu podniosła się temperatura. W końcu Pontevedra jest najsłoneczniejszym miastem w deszczowej Galicji z 2248 godzinami słonecznymi w roku:)
Miasto otoczone wzgórzami położone jest u ujścia rzeki Lérez. Miejscowa legenda wiąże założenie Pontevedry z Teucerem, bohaterem wojny trojańskiej. Legendę tę stworzyło przypuszczenie, że greccy kupcy mogli przybyć do regionu Rias Baixas już w starożytności. Jednak historycy i archeolodzy twierdzą, że pierwotna osada prawdopodobnie powstała w czasie integracji Galicji (starej Galicji) z Cesarstwem Rzymskim ok. I w. p.n.e.
Zatrzymałam się w eleganckim hostelu w centrum i po odświeżeniu się i przebraniu w "miejskie" ciuchy poszłam zwiedzać. Ogrody Plaza de España zachwyciły piękną palmową aleją i wysokimi platanami. XIX-wieczny plac zawdzięcza swoją nazwę temu, że jest siedzibą najważniejszych instytucji politycznych miasta i prowincji Pontevedra, a powstał na planie starego średniowiecznego nieistniejącego już muru. Był to dawny ogród warzywny klasztoru dominikanów, który w 1648 roku przekształcono w promenadę, a w 1847 roku zamknięto kamiennymi murami.
Ratusz w Pontevedrze to XIX-wieczny budynek w eklektycznym stylu inspirowanym architekturą francuską, oddany do użytku 3 sierpnia 1880 r.,
Ruiny San Domingos - to najstarszy budynek w Pontevedra. Założony w 1281 roku klasztor należał do zakonu dominikanów. Został zbudowany w stylu gotyckim. Z kościoła pozostało tylko prezbiterium z pięcioma wielobocznymi kaplicami. Bryła kościoła została wzniesiona w XVII wieku, a zniszczona w XIX wieku, podobnie jak klasztor, w którym znajdował się krużganek oraz zabudowania gospodarcze. Zachowała się część neoklasyczna.
Klasztor zamknięto 8 grudnia 1836 r. i przekazano na więzienie dla kobiet, następnie było tu hospicjum do 1869 r., potem żłobek, aż w końcu podjęto badania archeologiczne i zabezpieczono obiekt w stanie trwałej ruiny.
Popiersie upamiętniające galicyjskiego polityka Eduardo Vincenti Reguera. W tle wznosi się neoklasycystyczny budynek szkoły średniej IES Valle-Inclán. Nazwa pochodzi od nazwiska pisarza Valle-Inclána, który studiował i mieszkał w Pontevedrze. Obecnie mieści się w nim Liceum, które w latach 1845–1927 było pierwszą i jedyną szkołą średnią w prowincji Pontevedra
Zabytkowy budynek Villa Pilar Wzniesiony w latach 1899–1905 jako eklektyczna, secesyjna rezydencja powracających z Ameryki Łacińskiej bogatych emigrantów (tzw. indianos)
Pomnik Bohaterów Puente Sampayo to zespół pomnikowo-rzeźbiarski stworzony przez hiszpańskiego rzeźbiarza Julio Gonzáleza Polę odsłonięty 27 sierpnia 1911 roku. Upamiętnia odwagę mieszkańców Pontevedry pod wodzą oficera Pablo Morillo i ich triumf nad wojskami napoleońskimi marszałka Michela Neya, wyzwalającymi Pontevedrę spod okupacji armii francuskiej 7 i 8 czerwca 1809 roku. Grupa ma osiem metrów wysokości. Składa się z kilku brązowych figur na granitowym cokole, przedstawiających grupę rolników, żołnierzy i studentów pod wodzą oficera Pabla Morillo , trzymających flagę w ostatnich chwilach bitwy.
Centralna granitowa konstrukcja symbolizuje jeden z filarów mostu Puente Sampayo TU, na którym rozegrała się większość bitwy i który został zniszczony po jej zakończeniu.
Monumento al Soldado (Pomnik Żołnierza), znany również jako Cruz de los Caídos, monumentalny, wysoki na około 16 metrów granitowy krzyż z grupą rzeźbiarską zaprojektował rzeźbiarz Alfonso Vilar Lamelas.
A zaczęło się od tego, że w sierpniu 1941 roku Rada Miasta Pontevedra przekazała rządowi frankistowskiemu działkę pod budowę pomnika upamiętniającego żołnierzy poległych za ojczyznę. Wzniesiono duży krzyż na wzór wznoszonych wówczas w całej Hiszpanii. Według kronik z 1941 r. podczas odsłonięcia pomnika szef prowincji skierował „serdeczne pozdrowienia do przedstawicieli Włoskiej Partii Faszystowskiej i Niemieckiej Partii Nazistowskiej, które tak jak my dążą do sprawiedliwości społecznej”. Później, w latach 80. XX wieku, kiedy wybudowano podziemny parking i krzyż musiał zostać tymczasowo usunięty, pojawiły się głosy domagające się jego trwałego usunięcia. Pojawiły się jednak również głosy domagające się jego pozostawienia. Rada miejska zdecydowała się zachować krzyż, uzupełniając go zespołem rzeźbiarskim, aby przekształcić hołd poległym w „pomnik nieznanego żołnierza”.
Do dolnej części krzyża przymocowana jest granitowa grupa rzeźbiarska przedstawiająca rannego żołnierza, któremu towarzyszą dwaj stojący towarzysze broni, wszyscy ubrani w mundury wojskowe. Po obu stronach krzyża znajdują się dwie inne grupy rzeźbiarskie, nawiązujące do tego samego tematu, ale przedstawiające umierających żołnierzy, w jednym przypadku spadochroniarza, a w drugim piechura, którym pomagają inni żołnierze, schylający się, by wziąć ich w ramiona.
Bazylika Najświętszej Maryi Panny zbudowana w XVI wieku na zlecenie Cechu Rybackiego Mareantes. Jest to budynek w stylu gotyckim, z wpływami portugalskiego stylu manuelińskiego. Jej autorami są Joao Noble i Cornelius de Holanda. Jest bazyliką mniejszą od 1962 roku, kiedy to papież Jan XXIII nadał jej ten tytuł.
Na placu przed bazyliką stoi inny ważny obiekt sakralny – kamienny krzyż przydrożny (cruceiro).
Na głównej fasadzie często pojawiają się elementy pielgrzymiej muszli.
Gotycki kościół św. Franciszka wybudowany między XIV a XV wiekiem, jest częścią tzw. kościoła żebraczego, typowego dla regionu Galicji. Jego układ ma kształt krzyża łacińskiego, wewnątrz znajduje się XIII-wieczny grobowiec admirała i poety, Payo Gómeza Chamiro.
Kościół Virgen Peregrina de Pontevedra, będący unikalnym przykładem późnego baroku z neoklasycystycznymi akcentami z końca XVIII wieku (budowę rozpoczęto w 1778 roku) o charakterystycznym planie w kształcie muszli świętego Jakuba, co nawiązuje do szlaków pielgrzymkowych Camino de Santiago. Kościół jest poświęcony Maryi Dziewicy, która jest czczona jako patronka miasta i portugalskiej trasy pielgrzymkowej.
Fiel Contraste to grupa rzeźbiarska stworzona przez hiszpańskiego rzeźbiarza Ramóna Conde, znajduje się w miejscu, gdzie w średniowieczu znajdował się Alhóndiga czyli miejski targ zbożowy. Niech nikt nie waży się majstrować, malować czy w inny sposób naruszyć instalacji, jako, że jej wartość ocenia się na 100 000 euro!!! :) Jestem w szoku...;)
Po buszowaniu w wąskich uliczkach i bogatych kościołach, czas nad rzekę Lerez. Po drodze kupiłam moje ulubione żółte melony, pokrojone i zapakowane razem z łyżeczką, gotowe do zjedzenia, mrożoną kawę i coś słodkiego i degustowałam się na ławce z widokiem na rzekę:)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz