Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania kleniewski, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania kleniewski, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

sobota, 25 lipca 2026

Ścieżka przyrodnicza „Kleniewo” - Lubelszczyzna

Ścieżka przyrodnicza „Kleniewo” rozpoczyna się i kończy obok węzła szlaków rowerowych w miejscowości Pomorze koło Opola Lubelskiego. Ścieżka jest w kształcie pętli, jej trasa wynosi niecałe 4 km, zaczyna się obok wiaty turystycznej nad stawem, spiętrzeniem rzeki Chodelki. Poprowadzona jest przez kompleks leśny, wzdłuż lewego brzegu rzeki. Na trasie ustawione są tablice edukacyjne z informacjami o krzewach, drzewach, mieszkańcach lasu oraz o gospodarce leśnej. W połowie trasy nad rozlewiskiem rzeki Chodelki, znajduje się platforma widokowa. Można z niej obserwować ptaki i podziwiać bagienny krajobraz. Poszłam tą ścieżką w upalny dzień i zaznałam miłego chłodu wśród drzew.


 
Stary zabytkowy drewniany młyn w Pomorzu wybudowany w 1918 r.















 
Wracać można tą samą drogę od pomostu nad bagienkiem albo dalej oznaczonym szlakiem przez las i polną drogą, mijając kapliczkę i kończąc w tym samym miejscu, gdzie się spacer zaczął.

 
W sumie jakoś szybko mi zeszło z tą pętelką, wiec podjechałam jeszcze do Kluczkowic zobaczyć eklektyczny pałac Kleniewskich z XIX w. To od ich nazwiska wzięła swoją nazwę powyższa ścieżka.



Cytuję za stroną Muzeum Regionalnego w Kluczkowicach: 
" Kluczkowice wchodzące w skład dóbr opolskich, nabył w 1871 roku Franciszek Kleniewski wraz z synami Władysławem i Janem. W 1872 roku w wyniku podziału dóbr między braćmi, Jan Kleniewski otrzymał cztery klucze (kluczem nazywano folwarki znajdujące się pod jedną administracją): Kluczkowice, Łaziska , Wrzelów i Szczekarków, Władysław Kleniewski – dwa pozostałe Niezdów i Opole Lubelskie. Do czasu wybudowania nowej siedziby  w Kluczkowicach, Jan Kleniewski wraz z rodziną mieszkał  na folwarku w Łaziskach Średnich. Do przebudowy i rozbudowy starego dworu na  reprezentacyjną siedzibę  zamożnego ziemianina, zatrudnił Kleniewski wziętego wówczas architekta warszawskiego, Konstantego Wojciechowskiego (1841-1918). Wokół pałacu na stoku wzniesienia, urządzono park krajobrazowy w stylu angielskim projektu znanego ogrodnika-planisty Waleriana Kronenberga (1859-1934). Dalej park przechodził w sposób naturalny w las."


Pałac był bogato wyposażony, urządzono tu m.in. bibliotekę w stylu zakopiańskim oraz galerię portretów zawierającą 64 obrazów ukazujących wybitnych mężów stanu z dziejów Polski, namalowanych na zamówienie przez Gersona, Axentowicza, Piotrowskiego, Okońskiego, Chełmońskiego, Żmułkę i innych. Każdą z podobizn wykonał inny malarz, dzięki czemu kolekcja dawała wyobrażenie o stanie malarstwa portretowego w tej epoce. 

Jan doczekał się wolnej Polski, ale zaraził się hiszpanką i zmarł w grudniu 1918 r. Maria przeżyła większość swoich dzieci; sędziwe lata spędziła pod opieką córki w sąsiednim majątku w Łaziskach. Zmarła w 1947 r. Małżonkowie spoczęli w rodzinnym grobowcu na cmentarzu we Wrzelowcu. Najdłużej, bo do 1942 r., w Kluczkowicach mieszkał ich najmłodszy syn, Przemysław, potem majątek  został skonfiskowany przez SS. Kleniewscy ratując się wyjechali do Warszawy, zabierając tylko osobiste rzeczy. W 1942 r. przebywali także w pałacu żołnierze frontowi Wehrmachtu na rekonwalescencji, a później oddział ukraiński z żandarmerią niemiecką - stacjonowali tu aż do 1944. No, i jak to w latach powojennych bywało, po wyzwoleniu dokonano  parcelacji majątku, a wyposażenie pałacu uległo rozproszeniu i grabieży (czytaj: rozkradli je wyzwoliciele i wywieźli do ZSRR). Po wojnie przebywało czasowo w pałacu wiele rodzin wysiedlonych z różnych części Polski. Później były tu szkoły. Technikum Ogrodnicze jest tu nadal i dzieli pomieszczenia z biblioteką i Muzeum Regionalnym, niestety byłam tu dość późno, więc było już zamknięte, a podobno są tu m.in. świetne szafy Kleniewskich w sali bibliotecznej zaprojektowane przez Stanisława Witkiewicza oraz „Kodeks Napoleoński” wydany w języku francuskim z 1808 r. i w języku polskim z 1811 r.






Cały zespół pałacowy wpisany jest do rejestru zabytków województwa lubelskiego, a w jego skład wchodzą: park  w stylu angielskim, pałac, budynek dawnej szkoły i stajnie.

Zarówno ścieżka, jak i pałac to nie są zabytki spektakularne, mają znaczenie regionalne, ale każdy budynek, każdy teren wiąże się z jakąś historią, z ludźmi, którzy ją tworzyli. Wspomniany Jan Kleniewski jako doskonale wykształcony ziemianin w swoich dobrach wzniósł szereg zakładów przemysłowych (m.in. cukrownię „Zagłoba” we Wrzelowie i cukrownię w Opolu Lubelskim) oraz wybudował kolej wąskotorową. Żona Jana, Maria z Jarocińskich, dotrzymywała kroku mężowi i zaangażowała się w działalność społeczno-oświatową. Dzięki niej w każdym folwarku powstała szkoła elementarna dla wiejskich dzieci oraz warsztaty rękodzieła dla dziewcząt, a panny z bogatych domów uczyły się zarządzania majątkiem. Zakładała i prowadziła liczne organizacje kobiece, które miały zasięg ogólnopolski.
Kiedy pisałam o Festiwalu Kwiatowym w Opolu , panu Kleniewskiego poświęciłam cały akapit, bo to bardzo zasłużona osoba dla swojej Małej Ojczyzny.

Jak widać, wróciłam w okolice, ale jeszcze do odbycia jest  spacer ścieżką dydaktyczną "Złota Góra" i odwiedziny we Wrzelowcu. Ale to już przy następnej okazji, może dopiero polską złotą jesienią:)

niedziela, 14 czerwca 2026

Festiwal w Opolu...

 ... Lubelskim:) Kwiatowy:)

Jeden wolny dzień w tygodniu i dylemat. Odpocząć w domu ? Pojechać gdzieś ? Poranny deszcz skłaniał ku opcji "wypocząć" w domu. Ale koło południa się przejaśniło i ruszyłam "gdzieś" czyli do Opola Lubelskiego. Jeszcze słońca nie było, ale była nadzieja, że zaświeci:)


 
Kiedy wjechałam do Opola, lało tak strasznie, że nawet z auta nie wysiadałam. Gdzieś tam na ulicy widać było policyjne koguty blokujące ulice i ludzi biegnących z parasolami w strugach deszczu. To chyba był ten "korowód" po mszy w miejscowym kościele. No, nie byłam aż tak zdesperowana, żeby moknąć. Jak już się ta chmura oberwała do końca, to zostawiłam auto w okolicy kościoła i poszłam do parku miejskiego. Akurat się wypogodziło ...

Ludzi mrowie. Stragany z żywnością, loterie, namioty reklamowe różnych firm, sprzedaż kwiatów (kupiłam! brakującą mi do kolekcji ogrodowej sadzonkę hibiskusa bagiennego o białych kwiatach z białym środkiem), lody, wata cukrowa, chyba z piętnaście punktów gastronomicznych z potrawami ugotowanymi przez gospodynie z Kół Gospodyń Wiejskich (bigosik i serniczek klasa!:), prawdziwe wesoła miasteczko z piszczącymi dzieciakami, stare samochody, zbiegowisko motórzystów, dużo tańca i muzyki i inne cuda. Mnóstwo tego było, bo park wielki.
No i kwiaty. Bo to był właściwie II Festiwal Kwiatów. II, a więc jeszcze raczkujący, młodziutki taki, jeszcze nieśmiały, ale kilka instalacji kwietnych było. Rozmach impreza miała, wiec pewnie z upływem lat to i konkurs kwiatowy się rozwinie.



















 
Odniosłam wrażenie, że akurat kwiaty najmniej interesowały gości, bo największy tłum był przy stoiskach gastronomicznych przy samochodach i w wesołym miasteczku:) No i przy amfiteatrze, gdzie wystąpił miejscowy zespół  „Powiśloki” i goście z Macedonii - Folklore Ensemble KITKA z Istibanija oraz zespół taneczny z Ukrainy Jarynka z Berdyczowa. Popatrzyłam i ja, nieco dłużej niż planowałam, bo w pewnym momencie znów lunęło, a amfiteatr był zadaszony:)

















Kiedy przestało padać, natychmiast wyszło słońce, więc wyszłam poszwędać się po parku.




I tu natknęłam się na pałac. Co prawda ogrodzony i niedostępny, ale cokolwiek z zewnątrz dało się zobaczyć. To Pałac Lubomirskich zbudowany pierwotnie przez rodzinę Słupeckich na początku XVII w. w stylu barokowym, potem użytkowany przez rodzinę Jana Tarły, przebudowany na nowo według projektu Jakuba Fontany, Dominika Merliniego i Ferdynanda Naxa.  Miał marmurowe posadzki, wielkie kominki, kryształowe lustra i 2-piętrową salą balową. Wielkością i przepychem porównywany był do Pałacu Czartoryskich w Puławach. Jedną z właścicielek, piękną kasztelankę Rozalię z Chodkiewiczów Lubomirską spotkał straszny los. Przebywając z córką w Paryżu w okresie rewolucji francuskiej została oskarżona o szpiegostwo i zgilotynowana - do dziś duch Rozalii bez głowy krąży wokół opolskiego pałacu. Gdy pojawia się zrywa się wiatr i słychać przeraźliwy krzyk. Akurat wiatru nie było:)
7-letnia córka Rozalii - Aleksandra - wróciła do Opola Lubelskiego, ale w 1804  roku wraz z ojcem przeniosła się do Wiednia. Wyszła potem za mąż za orientalistę i podróżnika, hrabiego Emira Wacława Rzewuskiego, syna Seweryna Rzewuskiego, hetmana polnego koronnego i Konstancji Małgorzaty Lubomirskiej.




Po 1854 roku budynki zostały przebudowane na rosyjskie koszary. Wysoki barokowy dach mansardowy, rzeźby na tympanonach, kamienne balustrady i inne ornamenty, zostały usunięte przez Rosjan i już nie przywrócone.

Gdy uznałam, że w parku obejrzałam już wszystko, co chciałam, poszłam do centrum miasteczka przez alejkę obstawioną starymi samochodami.









Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został ufundowany przez miejscowego proboszcza księdza Piotra Dobielowicza i zbudowany w latach 1664–1675. W XVIII wieku rodzina Tarłów ufundowała wykończenie kościoła, dobudowanie naw bocznych i położenie polichromii. Kościół został wzniesiony w stylu lubelskiej architektury cechowej, na pograniczu późnego manieryzmu i wczesnego baroku.




W ołtarzu głównym wykonanym około 1740 roku prawdopodobnie w warsztacie będącym własnością książąt Czartoryskich jest umieszczony obraz Maryi Niepokalanej z Dzieciątkiem Jezus namalowany przez Antoniego Dembickiego w 1745 roku.


Taaak... znów pada:)



 
Ławeczka Jana Kleniewskiego, który założył jedne z największych w Królestwie Polskim plantacje chmielu. W roli przemysłowca Kleniewski zadebiutował w 1883 roku, współtworząc z bratem cukrownię w Opolu Lubelskim, a później budując własną we Wrzelowie, nazwaną od herbu Kleniewskich „Zagłoba”. Kleniewski rozbudował i unowocześnił też browar w Kluczkowicach istniejący od 1827 r., założył gorzelnię i rektyfikację spirytusu w Łaziskach. Zorganizował cegielnie w Łemszczyźnie, fabrykę kafli, fabrykę serów szwajcarskich w Szczekarkowie, liczne piekarnie. Przy 400-morgowej plantacji wikliny na Bożym Darze nad Wisłą powstała w 1902 r. fabryka koszyków. Surowiec drzewny przetwarzany był w tartakach i stolarniach, gdzie wyrabiano gont, parkiety, boazerię meble. W Kluczkowicach prowadził gospodarstwa rybne. Jan Kleniewski zainicjował akcję budowy wałów przeciwpowodziowych. Za jego staraniem region Opola Lubelskiego otrzymał podczas pierwszej wojny światowej linię kolejki wąskotorowej Zagłoba - Nałęczów, z odnogą z Karczmisk do Opola, o łącznej długości 35 km długości, co znacznie polepszyło warunki komunikacyjne rejonu. Po prostu człowiek-orkiestra:)



W Opolu Lubelskim istnieje najnowocześniejsze w Polsce więzienie, które zostało oddane do użytku na początku października 2009 roku. Oglądanie darowałam sobie:) Pojechałam za miasto.








Tuż obok stawów jest wielka restauracja rybna, ale ludzi w niej było tyle...! Może kiedy indziej.
Upatrzyłam sobie w okolicy parę miejsc do odwiedzenia, bardziej o charakterze przyrodniczym, ale dzisiaj już wracam, bo znów szykuje się ulewa:)







Ilość obejrzanych tęczy: 5! W tym jedna podwójna.