Boże Ciało w Krzczonowie - Lubelszczyzna

Krzczonów leży na Lubelszczyźnie, około 30 km od stolicy województwa. W okolicy otworzono kilkadziesiąt lat temu Krzczonowski Park Krajobrazowy, naprawdę jest tu malowniczo i czasami nawet dziko, a dla rowerzystów raj - wytyczonych jest osiem tras, a ruch samochodowy jest mały, więc można śmigać:) Dziś jest święto katolickie Boże Ciało. Miałam jakiś przebłysk, żeby pojechać do pewnej miejscowości pod Łodzią, którą chyba każdy kojarzy z bogatych obchodów tego święta, ale to ode mnie prawie 300 km, więc w jeden dzień tam i z powrotem trochę sporo... Zrezygnowałam. I wtedy przypomniałam sobie o Krzczonowie, przecież na przełomie XVIII i XIX w. przy parafii w Krzczonowie narodził się strój krzczonowski, który został przyjęty jako strój reprezentacyjny Lubelszczyzny. Postanowiłam sprawdzić, czy jest wykorzystywany w procesji i pojechałam do kościoła. Niestety, w powietrzu wisiała delikatna mżawka, taka jakaś mgła, bo jeszcze nie deszczyk i było trochę ponuro.

Zespół kościelny w Krzczonowie pochodzi z połowy XVII wieku, ale pierwsza parafia była tu już w latach 1274–1429.  Obecnie w jego skład wchodzi późnobarokowy Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kaplica przedpogrzebowa z neogotycką dzwonnicą, brama z murem okalającym, kryte schody, Kaplica z polnych kamieni, drewniany Krzyż oraz budynek plebanii. Przy parafii w XVIII i XIX w. działała karczma o nazwie "Łapiguz":)

Na początek i na koniec procesji biły dzwony, długo i pięknie. Ich dźwięk robi wrażenia. Weszłam do środka kościoła, ma ładne ludowe malowidła i witraże, ale po obrzędach był tak zadymiony i ciemny, że na foto prawie nic nie widać:)

I rzeczywiście w procesji udział brało wiele osób w regionalnym stroju. Wyglądało to bardzo atrakcyjnie, ale tu w Krzczonowie nie była ani jednego turysty, który by podziwiał te piękne barwne stroje, tak jak we wspomnianym na wstępie miasteczku. 

Ziemia Biłgorajska, Rezerwat Obary

Pewnego słonecznego dnia po pracy pojechałam odstresować się trochę na łonie przyrody, wybrałam kierunek Ziemia Biłgorajska. Zatrzymałam się w okolicach Goraja, to tu zaczyna się Roztocze.

 

Wspaniale było chodzić polnymi drogami, powietrze pachnie zielenią, w powietrzu latają jakieś bzyczki, za nimi jaskółki i inne ptactwo. 

Zrobiłam rundkę po polach i zagajnikach na trasie około 4 km i i przyszło mi do głowy, żeby jeszcze raz podjechać ku rezerwatowi Obary koło Biłgoraja.

Do trzech razy sztuka. Do rezerwatu torfowego Obary podchodziłam dwa razy, raz sama, raz w towarzystwie i nie udało się dotrzeć:) Nie ma żadnych oznaczeń, żadnych kierunkowskazów ani tablic informacyjnych w Biłgoraju ani bliższej okolicy. Absolutnie nie wolno kierować się mapami google na "Rezerwat Obary", bo wyląduje się na środku leśnej drogi bez żadnego dojścia do rezerwatu. Kiedyś już tak spróbowałam i wylądowałam tutaj czyli po przeciwnej stronie i tylko mogłam podejrzewać, że rezerwat jest za drzewami. W tym roku zauważyłam nowy znacznik w mapach "Parking kładki Obary", i to jest to! Inaczej bym znowu nie trafiła:) W ten sposób droga w głąb puszczy stała się prostsza. Z Biłgoraja trzeba jechać w kierunku wsi Ciosmy (żadna tam Kolonia Sól, jak w internetowych opisach) i jeszcze znacznie przed wsią  skręcić w prawo w wąską drogę za białym krzyżem (nie kapliczką, jak piszą w internetach); mijając tory kolejowe, a po lewej zbiornik wodny Mijak lądujemy w głębi lasu na parkingu ziemnym na kilka aut - jest tablica informacyjna. Po przeciwnej stronie drogi wchodzi się na ścieżkę "Do rezerwatu Obary" i po przejściu 1900 m (zmierzyłam:) jesteśmy na kładce.

 

Rezerwat Obary został utworzony w 1975 roku w gminie Biłgoraj na terenie Puszczy Solskiej i zajmuje powierzchnię 82,25 ha. Jest to jedno z najdalej na południe wysuniętych w Polsce reliktowych stanowisk roślinności borealnej, czyli typowej dla chłodniejszych, północnych rejonów oraz roślinności atlantyckiej, charakterystycznej dla wybrzeży Oceanu Atlantyckiego. Ma grubą co najmniej 2-metrową warstwę torfu.

 

W rezerwacie i jego okolicach żyją różne ssaki typowe dla Puszczy Solskiej, takie jak sarny, dziki czy lisy, można też podobno spotkać wilka, ale nie miałam tego szczęścia-nieszczęścia:) Występuje tu także mnóstwo ptaków, dlatego ścieżka jest zamykana od marca do maja z powodu lęgu np. głuszca.

Dla odwiedzających została zbudowana drewniana kładka o długości około 200 metrów, która pozwala na bezpieczne przemieszczanie się w głąb torfowiska. Kładka specjalnie jest taka krótka, aby ograniczyć wpływ turystów na delikatny ekosystem bagna. Jest susza, nie widać wody na powierzchni, ale na rogu kładki jest otwór w bagnie dla niedowiarków, w który wsuwa się kilkumetrowy drąg, bagno jest miękkie, a woda tuż pod powierzchnią. To ogromny rezerwuar wody dla środowiska.

Wełnianka, ze swoimi puszystymi "czapami", dodaje bagiennemu krajobrazowi lekkości i urody.

Wracając, zatrzymuję się przy zbiorniku Mijak, który stanowi źródło wody przeciwpożarowej. Ze zbiornika wyprowadzone są ujęcia, w razie potrzeby strażacy podpinają pod nie węże gaśnicze lub tankują wodę do wozów strażackich.

Ponieważ się chmurzy i zbliża się wieczór, wracam do domu. Robię jeszcze przystanek na polach koło Wysokiego popatrzeć na malowniczą okolicę. Cisza przedwieczornego krajobrazu jest bardzo kojąca...