O Szlaku Jakubowym w Hiszpanii zwanym przewrotnie Portugalskim (bo w Portugalii się zaczyna), myślałam już parę lat temu. Raz nawet plan był bliski realizacji, ale coś nie wyszło, jednak cały czas tłukł mi się ten pomysł po głowie i wreszcie doczekał się realizacji. Wybrałam się sama, w pojedynkę. Sama zorganizowałam sobie przeloty, przejazdy autobusami na miejsce startu i na powrót, wszystkie noclegi itp. Wyznaczyłam odcinki dzienne do pokonania, a miałam tylko tydzień. Nie zawracałam sobie głowy zbieraniem pieczątek do Certyfikatu Pielgrzyma, szłam z powodów poznawczo-turystycznych i z ciekawości:)
Szlak upamiętnia jednego z apostołów Jezusa - Jakuba Większego, brata Jana Ewangelisty. Pojawia się w każdej z czterech Ewangelii Kanonicznych, ale żeby mu coś przypisać konkretnego, to nie bardzo jest co. No chyba tylko to, że namawiał Jezusa do spalenia Samarii, gdy jedna z mieszkanek powiedziała Jezusowi, że jak chce wody to niech sobie sam zaczerpnie ze studni, a nie prosi ją kobietę, nieżydówkę, by mu usłużyła. Jakub był bogatym młodym rozrabiaką. Dziś powiedzielibyśmy, że był ochroniarzem Jezusa, jak trzeba było to potrafił stanąć na gołe pięści, ale nawet nie był na ukrzyżowaniu Jezusa. Nie napisał też żadnej ewangelii ani innych listów czy wezwań do ludu. Św. Mateusz w swojej ewangelii wspomina, że matka Jakuba i Jana kupiła im pozycję blisko Jezusa sponsorując jego działalność, a rękę miała hojną.
Aż tu nagle pojawiła się legenda, że Jakub Większy przed swoją śmiercią, po Zesłaniu Ducha Świętego, udał się do Hiszpanii, żeby tam głosić Dobrą Nowinę. Niestety, miejscowi go przegonili, więc wrócił do Jerozolimy, gdzie został ścięty 10 lat po Chrystusie i świat o nim zapomniał. Ścięty. Kara tego rodzaju była wówczas stosowana w przypadku morderstwa lub bałwochwalstwa. W listach apostoła Pawła ówczesne pojęcie bałwochwalstwa jest wyjaśnione i obejmuje np. chciwość rozumianą jako kult pieniądza, traktowanego jak bożek - przedmiot kultu, któremu ludzie służą niczym Bogu najwyższemu. Przedmiotem bałwochwalczej żądzy może być również władza czy rozkosze życiowe. No, to taki mógł być ten przyszły święty:)
Według kolejnej legendy po śmierci Jakuba wybuchło trzęsienie ziemi i burza. Ciało św. Jakuba rozrzucono za murami miasta psom na pożarcie, ale uczniom udało się je uratować i przewieźli je łodzią do północnej Hiszpanii. W miejscowości Iria Flavia zacumowali przy wielkim kamieniu, a następnie poszli do zamku pogańskiej królowej Luparii, aby poprosić ją o zgodę na godny pochówek apostoła Jakuba. Królowa odesłała ich do rzymskiego legata, który ich uwięził, apostołowie jednak zostali uwolnieni przez anioła (gdy król chciał ich zabić i zaczęli uciekać, zawalił się most) i zginęli wszyscy, którzy ich ścigali. Uczniowie ponownie stanęli przed królową, która to złośliwie kazała im użyć do transportu zwłok wściekłych wołów koczujących na pobliskim wzgórzu. Gdy oni po nie szli, wyszedł smok, ale oni uśmiercili go czyniąc nad nim znak krzyża. Dzikie byki stały się łagodne i dały się doprowadzić do Luparii. Ta ujrzawszy to, nawróciła się, przyjęła chrzest a posągi pogańskie w jej domu się rozpadły. Uczniowie pochowali ciało Apostoła w miejscu, w którym dziś znajduje się miasto Santiago de Compostela - dodano przydomek Compostela, od słowa campus stellae – czyli pole gwiazdy, bo światło wskazało miejsce na jego grób. A Jakub to Santiago.
O grobie św. Jakuba nie ma nigdzie żadnych wzmianek do końca VI wieku. Około 830 roku nastąpiło nagłe odkrycie domniemanego grobu Apostoła w Hiszpanii, z tego też wieku istnieją hiszpańskie świadectwa dotyczące kultu św. Jakuba w Composteli: dokument króla Alfonsa III z 867 roku wspominający o grobie Apostoła i o klasztorze, inny dokument tegoż króla z 885 roku oraz dokument z 893 roku wspominający o dotacji dla mnichów.
Tak oto Hiszpanie "zorganizowali" sobie patrona kraju, a że pochodził z daleka, dodali mu atrybuty: laskę, kapelusz chroniący od słońca i muszlę do nabierania wody, i nadali przydomek Pielgrzym. Ślady pierwszych pielgrzymek do grobu z IX wieku znajdują się na monetach Karola Wielkiego, jednak największe nasilenie ruchów pielgrzymkowych przypada na wieki XI–XIV, nawet po milion osób rocznie. Pątnika udającego się do Santiago zaczęto nazywać peregrino. Pielgrzymowano dla umocnienia wiary, odbycia pokuty, spełnienia ślubowania, z prośbą o uzdrowienie lub w celach dziękczynnych oraz za karę, jako realizacja wyroku za przestępstwo. Po rewolucji francuskiej pielgrzymki ustały, kult pątniczy w świecie zanikł. Odrodził się około 45 lat temu. Szlak Jakubowy został ogłoszony pierwszym Europejskim Szlakiem Kulturowym w październiku 1987 roku oraz wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1993 roku. W katedrze w Santiago de Compostela każdy pielgrzymujący w celach religijnych składa dokument pieczętowany po drodze 2 lub 3 razy dziennie na dowód przejścia szlaku i otrzymuje Certyfikat. W 1970 roku po certyfikat zgłosiło się 68 osób, w 2025 już ponad pół miliona. Plus tacy jak ja, co po certyfikat nie idą, z różnych względów. Mnie papier niepotrzebny, na pamiątkę ze szlaku przywiozłam samodzielnie uzbierane jadalne kasztany, przynajmniej zjem, a papier tylko by się kurzył:)
Swój szlak podzieliłam na odcinki tak, aby na każdym z nich była jakaś ciekawa miejscowość. najczęściej szłam po znakach szlaku (muszle i żółte strzałki), ale też zbaczałam na własną rękę. Aplikacja mi policzyła, że w 5 dni przeszłam 141 km, dwa dni dodatkowo zwiedzałam plus dolot i powrót. Właśnie dziś rano wróciłam do domu. Na początku była pogoda w kratkę czyli najlepsza do marszu: temperatura do 20 stopni, czasem lekko pomżyło, czasem zaświeciło słońce a za chwilę niebo zaciągało się chmurami. W tym wpisie Vigo. Oczywiście zwiedzanie w każdym miejscu było skromne, bo priorytetem była Droga czyli Camino.
