czwartek, 19 listopada 2026

Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie, Jezioro Miejskie w Ostrowie Lubelskim

Ostrów Lubelski leży na terenie Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Ponieważ ranek obudził się słoneczny i miałam pół dnia wolnego, wstałam i pojechałam:) Śniadanie zabrałam ze sobą:)

Ostrów  otaczają trzy naturalne jeziora: Miejskie (położone bezpośrednio przy mieście), Kleszczów oraz Czarne. Dawniej miasto leżało na trasie ważnych szlaków handlowych. Osada powstała na lekko wyniesionym terenie, który ze wszystkich stron otaczały wody rzeki Tyśmienicy, pobliskie jeziora, łąki i rozległe bagna – wyglądała więc jak naturalna wyspa na mokradłach, stąd nazwa Ostrów. W 1548 roku z nadania króla Zygmunta I Starego Ostrów otrzymał prawa miejskie. Pod koniec XVI wieku należał do najludniejszych miast województwa lubelskiego. W czasie potopu szwedzkiego miasto zostało doszczętnie spalone, niemal do gołej ziemi. Odbudowało się jako lokalny ośrodek rzemieślniczy - a jak rzemiosło, to wiadomo - Żydzi. Stanowili oni ponad połowę mieszkańców odrodzonego miasteczka. Po powstaniu styczniowym car odebrał w ramach represji prawa miejskie, a w 1915 roku wycofująca się armia rosyjska spaliła drewnianą zabudowę miasteczka. To nie koniec nieszczęść, jakie dopadły miasteczko. W czasie II wojny światowej Niemcy wymordowali miejscową ludność żydowską w ramach akcji „Reinhardt”. Jednocześnie okoliczne lasy stały się silnym bastionem polskiego podziemia – latem 1944 roku o te tereny zacięcie walczyła m.in. 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK, a region zyskał miano tzw. Rzeczypospolitej Partyzanckiej.

Teraz w Ostrowie mieszka zaledwie mniej niż 2000 osób. Mimo, że miasteczko położone jest na Pojezierzu, byłam tam chyba tylko sto lat temu przejazdem, z jakiegoś powodu wydawało mi się nieatrakcyjne i niewarte uwagi. Przeczytałam jednak niedawno, że koło jeziora budują jakąś ścieżkę i pojechałam zobaczyć. 

Najbliżej miasteczka jest Jezioro Miejskie. Najczystsze jest jednak jezioro Kleszczów. Ścieżka jest zbudowana koło Miejskiego. Jest to jezioro bez dopływu. Oznacza to, że nie ma tu żadnej rzeczki czy strumyka doprowadzającego wodę. Woda w jeziorze pochodzi tylko z deszczu i z wód gruntowych. I mimo wszechobecnej suszy jest pełne wody. Trochę mi jednak mina zrzedła, bo napłynęły ogromne chmury i pojawiło się ryzyko deszczu. 

I tak było przez pół dnia, raz słońce, raz chmury, ale obyło się bez opadu. Jezioro nie jest duże, można je obejść naokoło, trochę bezpośrednio nad wodą, trochę lasem i i trochę kładkami - wcześniej bagna trzeba było okrążać. W sumie jest to około 6 km.

Zejścia do wody nazywane są tu Przystępami, jest ich cztery. Zaczęłam od Przystępu IV, gdzie zostawiłam auto i poszłam trochę brzegiem, trochę lasem.








Śniadanie nad brzegiem jeziora, przy dźwięku pluskających lekko fal i ptasiego śpiewu było bardzo przyjemnym doznaniem:) W tym czasie podjechał autem pan i zwodował przyciągniętą łódź. Jezioro Miejskie znajduje się w otulinie Parku Krajobrazowego „Pojezierze Łęczyńskie” i pełni funkcję kąpieliska miejskiego oraz łowiska. Podobnie jak na większości jezior Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, na akwenie obowiązuje zakaz używania  motorówek, skuterów wodnych i innych jednostek z napędem spalinowym. Pan załadował wiosła i wędki, i popłynął z nadzieją na dobry połów:)





 
Poszukiwane przeze mnie kładki są na poziomie Przystępu I. To główna plaża miejska, aktualnie w przebudowie i wydaje mi się, że szykuje się tu naprawdę fajne miejsce na lato. Budowana jest promenada ze strefą wypoczynku, placem zabaw, boiskiem do siatkówki oraz elementami małej architektury . Sprawdzę za pół roku:)

Budowa kładek została zakończona 9 dni temu, są po odbiorze technicznym, ale jeszcze oficjalnie nie oddane dla ruchu turystycznego. Są jednak dostępne, choć wejście na kładki jeszcze nieuporządkowane. Kładki mają ponad 1,6 km. Jest 11 platform, ale jeszcze brakuje tablic. Trasa prowadzi wzdłuż brzegu jeziora przez podmokłe łąki, torfowiska oraz tzw. spleje  czyli pływające kożuchy roślinności bagiennej. Zaryzykowałam przejście tą  trasą mimo, że znowu napłynęły czarne chmury:)






Kładki prowadzą nad połaciami roślinności bagiennej, w tym także borówki.










 Akurat trafiłam na okienko pogodowe, słońce przygrzewało, więc poleżałam:)







 
Powrót tą samą trasą, ale wykonano jedną boczną pętelkę, żeby przynajmniej spora część trasy się nie dublowała. Wyobraziłam sobie, jak tu musi być pięknie wiosną, gdy jest ptactwo i wszystko kwitnie. Koniecznie trzeba tu wrócić! Tymczasem zrobiło się późno i musiałam kończyć wycieczkę. Tylko na chwilę zatrzymałam się w miasteczku, gdzie zachowało się dużo starych domów.







 
Na koniec dwa słowa o Rzeczpospolitej Partyzanckiej w rejonie Ostrowa: w drugiej połowie czerwca i w lipcu 1944 roku na tym terenie stacjonowało około 4000 żołnierzy 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, tworząc wolną od okupanta enklawę pomiędzy okupacją niemiecką a nadejściem Armii Czerwonej. Obecność dużych, zdyscyplinowanych sił AK przyniosła mieszkańcom czas względnego spokoju – wprowadzono m.in. godzinę policyjną, co pozwoliło ukrócić działalność grup rabunkowych.  Enklawa przestała istnieć w drugiej połowie lipca 1944 roku wraz z  nadejściem frontu wschodniego i wkroczeniem wojsk sowieckich. 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK została pod koniec lipca 1944 roku otoczona i rozbrojona przez Armię Czerwoną w rejonie Skrobowa (pod Lubartowem).Wielu akowców zostało aresztowanych przez NKWD, część trafiła na Zamek w Lublinie, a setki żołnierzy osadzono w obozie filtracyjnym w Skrobowie, skąd wywieziono ich w głąb ZSRR (m.in. do łagrów na Syberii). Części żołnierzy udało się uniknąć niewoli lub zbiec (m.in. 48 wołyniaków uciekło ze Skrobowa w marcu 1945 roku) i kontynuować walkę w podziemiu niepodległościowym.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz