Ostrów Lubelski leży na terenie Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Ponieważ ranek obudził się słoneczny i miałam pół dnia wolnego, wstałam i pojechałam:) Śniadanie zabrałam ze sobą:)
Ostrów otaczają trzy naturalne jeziora: Miejskie (położone bezpośrednio przy mieście), Kleszczów oraz Czarne. Dawniej miasto leżało na trasie ważnych szlaków handlowych. Osada powstała na lekko wyniesionym terenie, który ze wszystkich stron otaczały wody rzeki Tyśmienicy, pobliskie jeziora, łąki i rozległe bagna – wyglądała więc jak naturalna wyspa na mokradłach, stąd nazwa Ostrów. W 1548 roku z nadania króla Zygmunta I Starego Ostrów otrzymał prawa miejskie. Pod koniec XVI wieku należał do najludniejszych miast województwa lubelskiego. W czasie potopu szwedzkiego miasto zostało doszczętnie spalone, niemal do gołej ziemi. Odbudowało się jako lokalny ośrodek rzemieślniczy - a jak rzemiosło, to wiadomo - Żydzi. Stanowili oni ponad połowę mieszkańców odrodzonego miasteczka. Po powstaniu styczniowym car odebrał w ramach represji prawa miejskie, a w 1915 roku wycofująca się armia rosyjska spaliła drewnianą zabudowę miasteczka. To nie koniec nieszczęść, jakie dopadły miasteczko. W czasie II wojny światowej Niemcy wymordowali miejscową ludność żydowską w ramach akcji „Reinhardt”. Jednocześnie okoliczne lasy stały się silnym bastionem polskiego podziemia – latem 1944 roku o te tereny zacięcie walczyła m.in. 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK, a region zyskał miano tzw. Rzeczypospolitej Partyzanckiej.
Teraz w Ostrowie mieszka zaledwie mniej niż 2000 osób. Mimo, że miasteczko położone jest na Pojezierzu, byłam tam chyba tylko sto lat temu przejazdem, z jakiegoś powodu wydawało mi się nieatrakcyjne i niewarte uwagi. Przeczytałam jednak niedawno, że koło jeziora budują jakąś ścieżkę i pojechałam zobaczyć.
Najbliżej miasteczka jest Jezioro Miejskie. Najczystsze jest jednak jezioro Kleszczów. Ścieżka jest zbudowana koło Miejskiego. Jest to jezioro bez dopływu. Oznacza to, że nie ma tu żadnej rzeczki czy strumyka doprowadzającego wodę. Woda w jeziorze pochodzi tylko z deszczu i z wód gruntowych. I mimo wszechobecnej suszy jest pełne wody. Trochę mi jednak mina zrzedła, bo napłynęły ogromne chmury i pojawiło się ryzyko deszczu.
I tak było przez pół dnia, raz słońce, raz chmury, ale obyło się bez opadu. Jezioro nie jest duże, można je obejść naokoło, trochę bezpośrednio nad wodą, trochę lasem i i trochę kładkami - wcześniej bagna trzeba było okrążać. W sumie jest to około 6 km.
Zejścia do wody nazywane są tu Przystępami, jest ich cztery. Zaczęłam od Przystępu IV, gdzie zostawiłam auto i poszłam trochę brzegiem, trochę lasem.
Budowa kładek została zakończona 9 dni temu, są po odbiorze technicznym, ale jeszcze oficjalnie nie oddane dla ruchu turystycznego. Są jednak dostępne, choć wejście na kładki jeszcze nieuporządkowane. Kładki mają ponad 1,6 km. Jest 11 platform, ale jeszcze brakuje tablic. Trasa prowadzi wzdłuż brzegu jeziora przez podmokłe łąki, torfowiska oraz tzw. spleje czyli pływające kożuchy roślinności bagiennej. Zaryzykowałam przejście tą trasą mimo, że znowu napłynęły czarne chmury:)










Brak komentarzy:
Prześlij komentarz