Wspomnienie z wakacji - Kokkino Nero, Grecja

Kokkino Nero oznacza "czerwona woda". Nazwa wsi  bierze się z wypływającego tutaj źródełka szczawy żelazistej. Ponieważ woda posiada dużą zawartość żelaza, zabarwia wszystko, co napotka na rdzawy kolor.
W miejscowości znajdują się ogólnodostępne baseny z wodą żelazistą z wodą bieżącą wpływającą ze źródła i tak przeraźliwie zimną, że ciało drętwieje:)

 Są też baseny z glinką żelazistą.Jak się człowiek w niej upaćka, to potem ma skórę gładką jak...:)))

Tuż za wsią w lesie jest fajne miejsce, gdzie można popluskać się w czystej rzece o temperaturze wody 10 stopni. W gorące greckie lato, to sama przyjemność:) O pływaniu raczej nie ma mowy, ale ja i tak nie umiem:)

Ten otwór w skale jest na tyle duży, że mieści dorosłą osobę po szyję. Jest trochę problem z wydostaniem się z tej dziury bez pomocy innej osoby:) Ale zabieg krioterapii fantastyczny:)

dgfds

Wspomnienia z wakacji - Kokino Nero,Grecja

Kokkino Nero to mała wieś nad Morzem Egejskim. Mając do wyboru ją i Olimpic Beach, z oczywistych względów zdecydowałam się na Kokkino Nero. Nie interesują mnie blokowiska na pustkowiu, gdzie nie ma życia, ale są turyści. W Kokkino Nero mieszkają także Grecy, co prawda mało ich poza sezonem, ale we wrześniu jeszcze nie wyjechali.
Co się robi na wakacjach w Kokino Nero ? Leży na żwirowej play, odwiedza okoliczne miejscowości, chodzi w góry Ossa, do Stomio oraz włóczy się po okolicy:)
Na początek kościółek w Kokkino Nero.

Charakterystyczne jest to, że przy każdej cerkiewce wisi grecka flaga.

Przed wejściem można usiąść przy stoliku i pogwarzyć ze spotkanymi znajomymi.

Cerkwie otwarte są prawie cały czas i dostępne dla wiernych, choć nikt ich nie pilnuje.Bardzo mi się podoba to rozwiązanie, w odróżnieniu od kościołów katolickich zamkniętych na amen po mszy.

Kapliczka na przycerkiewnym terenie,  niżej ikona z kapliczki.

Jurowce - okolice Sanoka

Cerkiew greckokatolicka drewniana wzniesiona w 1873 pw. św. Jerzego, w konstrukcji słupowej z trzema kopułami, została zbudowana w stylu bizantyjskim. Od strony północnej stoi murowana dzwonnica z 1905. Od 1946 jest tu kościół parafialny rzymskokatolicki pw. św. Piotra i Pawła.

Przydrożna kapliczka z 1882 roku.

Po drugiej strony szosy widać dwór neoklasycystyczny z I poł. XIX w. należący niegdyś do rodziny Słoneckich.. Początkowo był drewniany, natomiast jego kolejny właściciel na początku XX w. przebudował go na murowany. Wokół dworu znajduje się zabytkowy park, a w jego pobliżu staw. W 1988 zespół dworsko-parkowy w Jurowcach, jako przykład neoklasycznej architektury rezydencjonalnej, został wpisany do rejestru zabytków ówczesnego województwa krośnieńskiego. Obecnie mocno nadszarpnięty zębem czasu..."

Ropienka - Góry Słonne

Ropienka została założona w XVI wieku przez Piotra Kmitę. Nazwa wsi pochodzi od występujących tu naturalnych wycieków ropy. Kopalnia czynna jest do dziś.

Pomnik ku czci poległych w czasie walk z bandami UPA. W latach 1944 – 1947 faszyści z UPA w Ropience i sąsiedniej Wańkowej zamordowali 80 osób. Pierwszy napad na Ropienkę miał miejsce 30 lipca 1944 roku. Bandyci stoczyli walkę z miejscowym posterunkiem Milicji Obywatelskiej i samoobrony, podpalili szereg gospodarstw i zabili 14 mieszkańców – 13 Polaków i jedną Ukrainkę oraz 7 mieszkańców Berlikowa. Kolejny atak przeprowadzono 25 lipca 1945 roku, wskutek czego spłonął doszczętnie zabytkowy dwór. Ostatni zorganizowany napad przeprowadzony został 12 września 1946 roku przez sotnię Udarnyky 4, którą dowodził Wołodymyr Szczygielski ps. "Burłak". Pomnik został wykonany w 1969 roku z odłamków skalnych.

Drewniana kaplica grobowa została wzniesiona w 1893 roku przez Jana i Amalię Wierzbickich. Wyposażenie wnętrza nie zachowało się.

Stefkowa - Góry Słonne

 W środkowej części wsi, po północnej stronie szosy, stoi drewniana cerkiew greckokatolicka p.w. św. Paraskewii zbudowana w 1840 r., obecnie kościół. We wnętrzu znajduje się ikonostas z I połowy XIX w., ale budynek jest w remoncie, a że akurat była niedziela, to był oczywiście zamknięty.  Obok słupowa dzwonnica i nagrobki braci Górskich, fundatorów świątyni.

Na pobliskim wzgórzu, obok cmentarza, znajduje się płaski kurhan zwany Mogiłą Tatarską. Według tradycji ma tu spoczywać wódz tatarski, poległy w bitwie stoczonej w pobliskiej dolince, również zwanej Tatarską. W 1672 roku na Stefkową napadli Tatarzy, którzy zniszczyli budynki mieszkalne, a samych mieszkańców wzięli w jasyr. Z tatarskiej pożogi ocalało 7 domów.

Na cmentarzu w co drugim niemal grobie leży ktoś o nazwisku Seredyński:)

Na wschodnim krańcu wsi budynek neogotyckiego kościoła, nie ukończony z powodu wybuchu II wojny światowej, obecnie użytkowany jako magazyn.

Ustjanowa - Góry Sanocko-Turczańskie

Tablica koło cerkwi w Ustjanowej powstała, aby ocalić od zapomnienia historię i tragiczne losy Polaków wysiedlonych z terenów woj. lubelskiego, które Polska utraciła na podstawie umowy o korekcie granic, zawartej w 1951 r. pomiędzy Rządem PRL i ZSRR. Ludzie ci zostali wypędzeni ze swojej małej ojczyzny i osiedleni na obszarze Bieszczadów.

15 lutego 1951 roku w Moskwie Józef Stalin podpisał umowę zmuszającą Polskę do oddania tzw. kolana Bugu, ziem bogatych w węgiel kamienny i czarnoziemy. W zamian za Sokalszczyznę 3 czerwca 1951 roku Polska otrzymała słabo zurbanizowane tereny o ubogich glebach i z wyeksploatowanymi złożami ropy obejmującymi Ustrzyki Dolne i ziemie w Bieszczadach. Przesiedlenie ludności polskiej nastąpiło późną jesienią 1951 r. W myśl postanowień umowy cały majątek nieruchomy (budynki, kołchozy, infrastruktura, linie kolejowe) przechodził wraz z terytorium na rzecz nowego właściciela. Nie trzeba dodawać, że na ziemi ustrzyckiej i bieszczadzkiej żadnej infrastruktury nie było, natomiast była na zagrabionej Sokalszczyźnie...

W wyniku podpisanego porozumienia do terytorium ZSRR wszedł wówczas pas ziemi położony w widłach Bugu i Sołokiji wzdłuż linii kolejowej Rawa Ruska-Krystynopol. Polska straciła 5 miast: Bełz, Sokal, Uhnów, Krystynopol i Waręż, Sowieci na przejętych ziemiach szybko zbudowali kilka kopalń, a na miejscu Krystynopola powstało duże miasto górnicze, nazwane Czerwonogradem.